Daar is al baie gedebatteer oor die vyf punte van Calvinisme ook bekend as TULIP:
Total Depravity
Unconditional Election
Limited Atonement
Irresistible Grace
Perseverance of the Saints
Dit is baie belangrik om te verstaan dat hierdie vyf punte nie deur Calvyn self opgestel is nie, maar as antwoord op die dwalinge van Armenius en sy volgelinge deur die Nasionale Sinode van die Gereformeerde Kerke van die Verenigde Nederlande in 1618 en 1619 in Dordrecht en dat TULIP ‘n basiese opsomming is van die vyf hoofstukke van die Dordtse Leerreëls.
TULIP is wel gebasseer en gebou op die leringe van Calvyn, die vroeë kerkvaders soos Augustinus en uiteindelik die leer van die vroeë kerk, die leer van die Apostels self, maar dit is ook nodig om in ag te neem dat TULIP slegs gebasseer is op ‘n gedeelte van die teologie van Calvyn, in spesifiek Soteriologie en nie die totale omvang is van sy teologie nie. Calvyn se teologie begin en eindig by God en sy Soewereiniteit.
Die doel van hierdie skrywe is egter om daarop te wys dat die vyf punte van TULIP nie afsonderlik van mekaar beskou kan word nie, dat mens nie een kan hou maar nie die ander nie. Hiermee poog ek om te bewys dat TULIP ‘n onlosmaakbare eenheid is wat vyf onderafdelings van ‘n geheel is, soos ek ook glo die oorspronklike bedoeling van die Dordtse Leerreëls is. Verder sal hierdie skrywe ook uitwys hoe fataal die verwerping van een van hierdie punte is.
Die feit dat die mens totaal gevalle is en gebonde is in sonde (T) bepaal dat hy in geen mate enigsins homself kan red nie en dat God die werk van redding moet doen gebasseer op Sy voorbesluit en uitverkiesing van die wat Hy sal red (U). Daarom het Hy Sy Seun gestuur om die straf van die sondes van hulle wat gevalle is en deur Hom tot lewe uitverkies is te dra, en die toorn van God se geregtigheid is op Sy Seun uitgegiet in die plek van die uitverkorenes. Daarmee is hul sonde volkome betaal en is daar geen skuld meer daaraan verbonde nie, en daarom kon Jesus aan die kruis sê dit is betaal en leer Romeine 8:1 ons dat daar geen meer veroordeling vir die uitverkorenes is nie. God is regverdig en sal nie iemand straf indien daardie straf reeds uitgedien is nie, daarom is die bewering dat Jesus vir die hele wêreld, selfs diegene wat nie uitverkies is tot die lewe nie, se sonde gestraf is 'n dwaling en weet ons volgens God se regverdigheid dat hierdie straf op Jesus afgekom het slegs vir God se uitverkorenes (L). Wanneer die Heilige Gees hierdie genade wat God aan die uitverkorenes wil bied aan hulle voorhou en die toestand van die sondaar voor 'n heilige God openbaar, kan hy nie anders as om hierdie genade te ontvang nie (I), dit is vir hom onweerstaanbaar, hy wat dood is het tot die besef gekom dat hy dood is, sal die lewe wat hom gebied word nie kan of wil weier nie. Die refleksie op sy gevalle toestand en die besef van die heiligheid van God tesame met God se soewereiniteit in die uitverkiesing van hulle wat die effektiewe roep van die Heilige Gees ontvang het loop altyd hand aan hand en is onlosmaakbaar van mekaar. Dit bring ons by die laaste punt, die volharding van die uitverkorenes, of die volharding van die heiliges (P) wat saam met die res van die punte staan, aangesien die res van die punte duidelik bewys dat redding en saligheid 'n werk van God is en geen hand van die mens in het nie. Dit leer dat die mense nie 'n keuse kon uitvoer in sy saligheid nie en dat as hy eenmaal nie die genade van God kon weerstaan nie, hy deur daardie selfde genade wat hom gered het in bewaring gehou sal word en nie weer 'n keuse kan of sal uitvoer om daardie saligheid te verloor nie, aangesien hy na die eerste verligting van die Heilige Gees nie die genade kon weerstaan nie. God het die mens gered vir sy Heerlikheid om sy Naam groot te maak en sal dus ook die mens hou in daardie toestand, want dieselfde God wat magtig genoeg was om sy volk uit Egipte te lei is magtig genoeg gewees om sy volk in die beloofde land in te lei, om sy Naam ontwil en vir geen ander rede nie.
Die verwerping van die totale gevalle toestand van die natuurlike mens lei tot Palagianimse wat leer dat die mens in staat is om God te kies, dit loop uit op ‘n werke godsdiens waar die mens ‘n hand in sy saligheid het. (Rom 3:11, Rom 3:23, Rom 5:12, Rom 5:16, Rom 6:23)
Die verwerping van die absolute uitverkiesing van die mens deur God lei tot ‘n verwerping van die Soewereiniteit van God en ontneem God van sy posisie as die Bewerker van die saligheid van die mens, maar maak eerder die mens God se instaatsteller deur sy humanistiese keuse. (Joh 17:6, Hand 13:48, Rom 8:29, Ef 1:4)
Die verwerping van die beperkte boetedoening en versoening van Jesus aan die kruis maak God onregverdig in die sin dat Hy daardeur sondaars wat nie tot saligheid gekom het nie weer straf vir ‘n straf wat reeds uitgedien is deur Jesus aan die kruis. (Deut 32:4, Ps 145:17, Joh 10:15, Hand 17:31)
Die verwerping van onweerstaanbare genade maak dat genade nie meer genade is nie en totaal krag verloor aangesien hierdie genade van God dan nie in staat is om volkome te red nie aangesien dit deur die mens geweier kan word. (Eseg 36:26, Rom 3:24, Ef 2:8, Heb 8:10)
Die verwerping van die volharding van die heiliges maak God en Sy Naam tot ‘n bespotting, want dieselfde God wat volkome en alleen saligheid kan bewerk is dan nie meer in staat om deur daardie selfde krag diegene wat Hy uitverkies het in bewaring te hou tot die dag van verlossing nie. (Joh 10:28, Rom 8:35, 1 Kor 1:8, Ef 4:30)
Dus, vanuit die verstaan van die betekenis van elk van die afsonderlike punte kan ook gesien word dat hierdie punte onlosmaakbaar van mekaar staan, daar waar die een staan, staan die ander ook, daar waar die een val, val die ander ook. Geen van hierdie punte
